Ostatnia droga mecenasa, ministra Zbigniewa Dyki

10 maja 2019 r. na cmentarzu Rakowickim w Krakowie pożegnaliśmy Zbigniewa Dykę. Nad trumną mowę głosili : mec. Andrzej Trela - Prezes Naczelnej Rady Adwokackiej, podkreślając szczególnie zasługi mecenasa dla prawa, praworządności i adwokatury, Edward E. Nowak w imieniu Sieci Solidarności wspominając drogę Solidarnościową zmarłego kolegi, oraz Paweł Gieras szef Krakowskiej Rady Adwokackiej. Mecenas Gieras który przypomniał, dramatyczne chwile związane z wyrokiem śmierci w czasach stalinowskich oraz powiedział, że otrzymał On najpiękniejszy medal jaki może otrzymać adwokat: Medal "Dziękujemy za wolność" od więźniów politycznych. 
Plakietę nagrobną tego medalu otrzymała podczas ceremonii pogrzebowej córka Bożena. W wystąpieniu jednego z kolegów adwokatów, nie zabrakło także krytycznych odniesień do współczesnej sytuacji w dziedzinie przestrzegania prawa i praworządności w Polsce.

Mec. Zbigniew Dyka – adwokat, poseł na Sejm I kadencji, minister sprawiedliwości w latach 1991–1993, doradca Solidarności Rolników Indywidualnych, ale także autorytet dla kilku pokoleń prawników, erudyta, człowiek wielkiej kultury osobistej.

Zbigniew Dyka (ur. 5 października 1928 w Warszawie, zm. 30 kwietnia 2019 w Krakowie). W czasie II wojny światowej walczył w Szarych Szeregach. Był więziony przez gestapo.

Po wojnie studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim (u. 1952). Po studiach rozpoczął aplikację adwokacką w Krakowie. W 1961 roku złożył egzamin adwokacki i rozpoczął pracę jako adwokat. Był m.in. obrońcą części oskarżonych w tzw. sprawie połanieckiej.
Aktywnie działał w samorządzie adwokackim. W 1984 roku jako pełnomocnik NRA, w procesie przed Sądem Najwyższym z wniosku ówczesnego ministra sprawiedliwości o uchylenie uchwał I Krajowego Zjazdu Adwokatury, bronił praw adwokatów. Od 1986 był członkiem Naczelnej Rady Adwokackiej (NRA). W latach 1989-1992 był wiceprezesem NRA, w latach 1995-2001 był rzecznikiem dyscyplinarnym przy NRA. Był jednym z kluczowych twórców ustawy „Prawo o adwokaturze" oraz głównym autorem tzw. „dużej" nowelizacji ustawy Prawo o adwokaturze.

W 1981 roku został krajowym doradcą NSZZ „Solidarność" Rolników Indywidualnych. Doradzał również „Solidarności" rzemieślniczej. Uczestniczył w chłopskich strajkach w Rzeszowie, Bydgoszczy i Siedlcach, współprowadząc w imieniu NSZZ „Solidarność" RI rokowania z przedstawicielami władz. Jako pełnomocnik NSZZ „Solidarność" RI rejestrował ten związek przed Sądem Wojewódzkim w Warszawie. Był uczestnikiem I Krajowego Zjazdu NSZZ „Solidarność" w Gdańsku.
Był obrońcą w procesie politycznym m.in. Anny Walentynowicz i ks. Adolfa Chojnackiego. Zaangażowany w obronę represjonowanych działaczy opozycyjnych w okresie stanu wojennego. Był także uczestnikiem prac Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności, opracowywał później jej monografię jako współautor.

Zbigniew Dyka był posłem I kadencji Sejmu, w którym został wybrany przewodniczącym komisji sprawiedliwości oraz wiceprzewodniczącym komisji regulaminowej, a także przewodniczącym podkomisji ds. opracowania regulaminu Sejmu. Był jednym ze współautorów regulaminu Senatu RP I kadencji.

W rządach Jana Olszewskiego i Hanny Suchockiej pełnił funkcję ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego (1991-1993) .

Był wieloletnim członkiem Zjednoczenia Chrześcijańsko–Narodowego oraz wiceprezesem Zarządu Okręgu Małopolska przez jedną kadencję.

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2004) a także Medalem Zasłużony dla Wymiaru Sprawiedliwości, samorządowymi odznakami: „Adwokatura Zasłużonym" oraz „Wielką Odznaka Adwokatura Zasłużonym", której był pomysłodawcą. Uhonorowany Medalem „Dziękujemy za wolność” (2014)

Dziękujemy za wolność i prawo, Panie Mecenasie