13 lutego minęła 15. rocznica śmierci człowieka niezwykłego. Gdy zetknęliśmy się z Nim w Solidarności, nazwaliśmy Go: „jednoosobowym opozycjonistą”, a esbecy nadali mu znamienny pseudonim „Naprawiacz”. Przez całe lata 60-te i 70-te toczył niemal samotną walkę o prawa człowieka, o poszanowanie robotnika, o demokrację. Był nieustępliwy.

Franciszek Grabczyk, urodził się 24 IX 1936 w Makowie Podhalańskim, był inżynierem , absolwentem Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (1961). Od 1960 pracował w Hucie Batory w Chorzowie, a następnie w latach 1962-1977 w Hucie im. Lenina w Nowej Hucie.

Już w latach 60. na naradach w HiL występował o poprawę warunków socjalnych pracowników Stalowni Martenowskiej; w 1965 publicznie opowiadał się za budową kościoła w Nowej Hucie, w obronie „Orędzia biskupów polskich do biskupów niemieckich”, ws. zwrotu ziem polskich zagarniętych po II wojnie światowej przez ZSRS. Pod koniec 1976 autor petycji do I sekretarza KC PZPR, Rady Państwa, kard. Stefana Wyszyńskiego i kard. Karola Wojtyły, redakcji ważniejszych gazet oraz KOR ws. amnestionowania uczestników demonstracji w VI 1976 w Radomiu i Ursusie, w I 1977 autor Listu do Sejmu PRL i Rady Państwa ws. powołania komisji do zbadania prawdziwości zarzutów stawianych aresztowanym w Radomiu i Ursusie (podpisanego przez dwóch inżynierów HiL i dwóch inżynierów z Huty Katowice). Od 1976 w w kontakcie z KOR, kolporter wydawnictw KOR, w tym ulotek; 15 V 1977 autor Listu do najwyższych władz PRL z żądaniem przywrócenia święta 3 Maja; 18 VI 1977 autor Petycji do Sekretarza Generalnego ONZ Kurta Waldheima ws. systematycznego pozbawiania społeczeństwa polskiego prawa do prawdy przez fałszerstwa w środkach masowego przekazu i nieprzestrzegania przez PRL gwarancji konstytucyjnych.

Za swoją postawę był szykanowany, przenoszony na gorsze stanowiska, w końcu w 1977 roku zwolniony z pracy, pozostawał bez zatrudnienia. 18 IX 1977 sygnatariusz Deklaracji Ruchu Demokratycznego. Od XI 1978 zatrudniony w Hucie Aluminium w Skawinie, skąd się zwolnił w proteście przeciwko próbie narzucenia mu przez dyrekcję pracy niezgodnej z kwalifikacjami.

Od X 1978 członek redakcji niezależnego pisma „Robotnik”, od 1979 „Krzyża Nowohuckiego”, od 28 IV 1979 członek współzałożyciel Chrześcijańskiej Wspólnoty Ludzi Pracy. Od VIII 1979 robotnik w Krakowskim Przedsiębiorstwie Ceramiki Budowlanej Zakład Ceramiki Budowlanej Zesławice Nowa Huta. W 1979 sygnatariusz Karty Praw Robotniczych.

Inżynier Grabczyk był wielokrotnie zatrzymywany, przesłuchiwany, miał rewizje w mieszkaniu. W l. 80. zatrudniony przy załadunku samochodów w Cementowni Nowa Huta i jako wychowawca w internacie.

26-30 VIII 1980 uczestnik, wraz z Zygmuntem Łenykiem, Mieczysławem Majdzikiem, Adamem Macedońskim i Stanisławem Torem, głodówki solidarnościowej z robotnikami strajkującymi na Wybrzeżu w nowohuckim kościele MB Królowej Polski (Arka Pana).

Od pierwszych chwil powstnaia Solidarności, uczestniczył w budowaniu związku. Był przewodniczącym Komitetu Założycielskiego w swoim zakładzie pracy (ZCB), a potem przewodniczący Komisji Zakładowej.

W 1989,w wyniku nieustannych starań KRH, został przywrócony do pracy jako technolog w Hucie im. Lenina. Pod koniec 2001 roku przeszedł na emeryturę.

Od 1962 w zainteresowaniu SB, X 1972 – XI 1974 rozpracowywany przez RSB KD MO Kraków-Nowa Huta w ramach KE; 29 X 1976 – 23 X 1981 przez Wydz. IIIA KW MO w Krakowie w ramach SOS, nast. SOR krypt. Naprawiacz.

Kolega inżynier Franciszek Grabczyk zmarł 13 lutego 2004 w Krakowie, został pochowany na cmentarzu w Batowicach kw. CCLLXXVIII rz.7, m.10).

Dziękujmy Franciszku, za wolność, która była Twoim udziałem a potem także stała się naszym.

Stowarzyszenie Sieć Solidarności