Biogram w Indeksie Osobowym SSS

Jan Antoł ( ur.13 06.1936 w Zębie k.Zakopanego), absolwent Filologii Polskiej UJ i Studium Dziennikarskiego na UW.

W latach 1956-1957 był współorganizatorem i działaczem niezależnego wobec PZPR i ZSL Związku Młodzieży Wiejskiej "Wici". Komuniści jednak już w 1957 r. ograniczyli działania tej organizacji, a w kolejnym roku wcielili ją do współpracującego z reżimem Związku Młodzieży Wiejskiej. Antoł i jego koledzy uprzedzili to wydarzenie i wcześniej rozwiązali swoje wiciowe koło.

Pracował jako dziennikarz w krakowskich "Wieściach". Tygodnik ten, powstały na fali październikowej, był wśród czasopism ZSL tym, które najczęściej odwoływało się do historii ruchu ludowego. Udostępniał nawet swoje łamy niektórym działaczom ludowym represjonowanym w okresie stalinowskim. Pracując w "Wieściach", Antoł nawiązał w 1968 r. bliższy kontakt z ks. Józefem Tischnerem.

W 1975 r. wrócił na Podhale, gdzie jednocześnie prowadził gospodarstwo rolne i pracował, m. in. jako wicedyrektor w Zespole Szkół Zawodowych w Zakopanem. Od 1975 należał do ZSL, w III RP wstąpił do Polskiego Stronnictwa Ludowego. W 1979 r. został wiceprzewodniczącym Prezydium Miejsko-Gminnego Komitetu ZSL w Zakopanem. Działał również w Związku Podhalan.

W 1981 r. uczestniczył w Strajku Chłopskim w Rzeszowie. Swoim przykładem pociągnął wielu górali, którzy także przyłączyli do protestu. Z ramienia Ogólnopolskiego Komitetu Strajkowego był jednym z sygnatariuszy tzw. porozumień rzeszowsko-ustrzyckich podpisanych z 18 na 19 lutego w 1981 roku. Kilka dni po ich podpisaniu, 22 lutego 1981 r., w obecności ok. 2 tys. rolników, w tym 460 delegatów, podczas I Zjazdu Solidarności Wiejskiej Podhala, Spisza i Orawy w Ludźmierzu wygłosił przemówienie, w którym odwołał się m. in. do encykliki Jana XXIII Mater et Magistra, stwierdzając: "[... ]rolnicy powinni być twórcami i przewodnikami rozwoju gospodarczego, wzrostu kultury duchowej oraz postępu społecznego wsi". Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego NSZZ RI "Solidarność" w Polsce oraz założył i przewodniczył Zarządem Regionu Podhale, Spisz i Orawa NSZZ RI "Solidarność". Po zjednoczeniu opozycyjnych rolniczych organizacji związkowych na kongresie z 8 i 9 marca 1981 r. objął stanowisko wiceprzewodniczącego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Rolników Indywidualnych "Solidarność"

W stanie wojennym wspólnie z ks. prof. Tischnerem organizował pomoc dla rolników od rolników ze Styrii w Austrii, w ramach której na polską wieś przywieziono kilkadziesiąt wagonów maszyn rolniczych. Współorganizował duszpasterstwo rolników a także pomoc rodzinom internowanych.

W III kadencji był radnym powiatu nowotarskiego jako przedstawiciel Związku Podhalan.

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2009); uhonorowany Medalem "Dziękujmy za wolność"(2020)