Józefa Hennelowa zakończyła swoją 95 letnią pielgrzymkę przez życie

Zdjęcie Józefy Hennelowej podczas uroczystości w 34. rocznicę podpisania Porozumień Sierpniowych i powstania Solidarności w Filharmonii Krakowskiej, gdy została uhonorowana Medalem "Dziękujemy za wolność".

Podczas skromnej mszy św. pogrzebowejw kościele parafialnym Najświętszej Maryi Panny z Lourdes przy ul. Misjonarskiej w Krakowie, 31 sierpnia 2020 roku pożegnaliśmy śp. Józefę Hennel. Prowadzący mszę kard. Stanisław Dziwisz podkreślał związki rodziny, męża Jacka z Janem Pawłem II. Wśród księży odprawiających mszę św. byli , m.in. ks. Józef Boniecki oraz ks. Kazimierz Sowa. Wikariusz parafii ks Bogdan Markowski mówił, że śp. Józefa była kobietą zwyczajnie niezwykłą, że słowo było dla niej Niej zawsze ważne, bowiem mogą zmieniać świat, ze stawiała często niewygodne pytania, także wobec kościoła.

Artur Sporniak żegnał Józefę Hennelowa w imieniu redakcji „Tygodnika Powszechnego”, którego była jednym z filarów. Na koniec wymienił trzy kluczowe cechy, które powinny być wskazówką dla młodszych dziennikarzy, publicystów: wrażliwość na ludzką biedę, dziennikarską rzetelność ale także krytycyzm, oraz delikatność aby osoby które się nawet krytykuje nie czuły się dotknięte. Najbliższy numer będzie w znacznej części poświęcony Józefowie Hennelowej.

Józefę Hennelową żegnali posłowie Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego (OKP)Sejmu X kadencji Juliusz Braun oraz Edward E. Nowak. Obecni byli członkowie Sieci Solidarności, reprezentując niejako pokolenie pierwszej Solidarnościm.in. Krzysztof Bachmiński,Fryderyk Czerwiński, Bogdan Klich, Józef Lassota.

Z powodu pandemii złożenie do grobu rodzinnego na cmentarzu Rakowickim odbyło się tylko w gronie rodziny i najbliższych przyjaciół.

***

Józefa Hennel (ur. 1 kwietnia 1925 r. w Wilnie, zm. 22 sierpnia 2020 r. w Krakowie) – dziennikarka, publicystka , związana z Tygodnikiem Powszechnym, wybrana posłem na Sejm Kadencji 4 czerwca 1989 r.. a potem I kadencji.

Józefa Hennelowa czasie II wojny światowej brała udział w tajnym nauczaniu w Wilnie, należała do „Szarych Szeregów”. Studiowała na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie, po wojnie zamieszkała w Krakowie, kontynuowała studia na Wydziale Humanistycznym UJ (1951). Związała się z „Tygodnikiem Powszechnym” pełniąc funkcję pracownika redakcji, a następnie sekretarza redakcji i zastępcy redaktora naczelnego. Autorka licznych recenzji literackich, artykułów na tematy społeczno – kulturalne oraz cykli felietonów.

W czasach PRL współpracowała z Polskim Porozumieniem Niepodległościowym, zajmowała się działalnością odczytową. Od 1956 należy do Klubu Inteligencji Katolickiej w Krakowie. Działa w Stowarzyszeniu Dziennikarzy Polskich (od 1963) m.in. jako członek zarządu Oddziału Krakowskiego w latach 1981–1982. Jest członkinią Stowarzyszenia Opieki nad Więźniami „Patronat” (od 1981, m.in. zastępca przewodniczącego w latach 1981–1982), Małopolskiego Towarzystwa Oświatowego (współzałożycielka, od 1984), Ogólnopolskiego Klubu Miłośników Litwy (od 1988), Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa (od 1990, redaktor „Biuletynu SKOZK”). Udzielała się w Fundacji Plus działającej na rzecz domów dziecka. Należała do Amnesty International (1990–1996), Stowarzyszenia „Wspólnota Polska” (1990–1996), Unii Demokratycznej (1990–1994)

W latach 1989–1991 sprawowała mandat posłanki na Sejm kontraktowy z ramienia Komitetu Obywatelskiego „Solidarność’. W 1990 była członkinią rady założycielskiej Ruchu Obywatelskiego Akcja Demokratycznej, Unii Demokratycznej a następnie Unii Wolności. W l. 1991 do 1993 pełniła funkcję posła I kadencji.

Odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi (1974), Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2013). Uhonorowana została Medalem „Dziękujemy za wolność” (2014), Złota Odznaką Honorową Województwa Małopolskiego – Krzyż Małopolski (2014) oraz Orderem Świętego Grzegorza Wielkiego (2015)