XXV. rocznica śmierci Juliana Mielnika – działacza Solidarności Wojskowych Zakładów Remontowych, internowanego, działacza podziemia w stanie wojennym.

Mielnik Julian (ur. 10 lipca 1929 r. w Monasterzyskach, obw. Tarnopolski (Ukraina); zm. 23 marca 1996 r. w Krakowie; pochowany na cm. Prądnik Czerwony)

Absolwent dwuletniej Szkoły Mechanicznej w Krakowie (1970). Zatrudniony w HiL jako suwnicowy (1950-1976); ślusarz-rusznikarz w Wojskowych Zakładach Remontowych (1976-1982); po wyrzuceniu z pracy przeszedł na rentę.

Współzałożyciel NSZZ „Solidarność” w WZR, członek Prezydium KZ „S”; po wprowadzeniu stanu wojennego internowany 13.12.1981 r. w Ośrodku Odosobnienia w Nowym Wiśniczu, następnie w ZK Załęże. Zwolniony z internowania 5 lutego 1982 r.,; zwolniony z pracy w WZR.

Współpracownik ks. Kazimierza Jancarza w parafii Mistrzejowice. W kwietniu 1984 r. wraz z R. Majdzikiem, R. Kusiem, M. Bansiem i M. Mazurkiewiczem był współzałożycielem Komitetu Pomocy Więzionym za Przekonania (do 1985 Komitet Obrony Więzionych i Prześladowanych za Przekonania Polityczne „Solidarność” Regionu Małopolska. Zaangażowany w działalność drukarską i kolporterską, m.in. współpracownik pisma „Homo Homini” (red. M. Banaś). W 1987 r. ukarany za udział w Pielgrzymce Ludzi Pracy na Jasną Górę.

W 1989 r. przewodniczący Komitetu Założycielskiego Emerytów i Rencistów NSZZ „Solidarność” w Małopolsce gdzie działał do 1996 r.. Członek Małopolskiego Komitetu Budowy Pomnika KWK „Wujek” (1990).

Pochowany na cmentarzu Prądnik Czerwony kw. CCXXIX rz. 1, m. 14.

Stowarzyszenie „Sieć Solidarności”