Zmarł Jacek Smagowicz , uczestnik wydarzeń marcowych 68 w Krakowie, działacz Solidarności w Polmozbycie Kraków, internowany w stanie wojennym, uczestnik marszów „Kadrówki”, po 1989 r. działacz NSZZ „Solidarność”.

Ur. 8 lipca 1943 r. w Warszawie. Ukończył III LO im. J. Kochanowskiego w Krakowie (1963); w l. 1963-1965 student Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie. Zatrudniony w Hucie im. Lenina w Krakowie (1966), pracował na Uniwersytecie Jagiellońskim (1966-1968), na AGH w Krakowie (robotnik, 1968-1971), w Fotooptyce Kraków (referent, 1971-1973), Domu Pomocy Społecznej w Krakowie (zaopatrzeniowiec, 1973-1975), PP Polmozbyt Kraków (kierownik sprzedaży, 1975-1981 oraz 1989-1995); od roku 1992 na etacie w Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”; na emeryturze od kwietnia 2011 r. W marcu 1968 r. uczestniczył w wiecach studenckich na UJ, m.in. w DS Żaczek, członek ostatniego Studenckiego Komitetu Strajkowego; zatrzymany, co skutkowało jego zwolnieniem z pracy na UJ; w l. 70. XX w. współpracował z KOR, KSS KOR i KPN; uczestniczył w manifestacjach niepodległościowych i kolportował wydawnictwa niezależne.

W NSZZ „Solidarność” od września 1980 r. w Polmozbycie Kraków (wiceprzewodniczący komitetu założycielskiego); przewodniczący KZ „S” od kwietnia 1981 r.; brał udział w Białym Marszu (17 maja 1981 r.), marszu w obronie więźniów politycznych (25 maja 1981 r.), marszu przeciwko ubóstwu (7 sierpnia 1981 r.) i manifestacji w obronie uwięzionych (29 listopada 1981 r.); wszedł w skład zespołu ZRM do rozmów z ministrem handlu wewnętrznego Z. Łakomcem (11 sierpnia 1981 r.).

W dn. 14-15 grudnia 1981 r. zorganizował strajk okupacyjny w Polmozbycie; w dn. 16 grudnia 1981 r. brał udział w strajku w Nowohuckim Przedsiębiorstwie Instalacji Przemysłowych Montin; za zorganizowanie strajku po wprowadzeniu stanu wojennego został zwolniony z pracy (17 grudnia 1981 r.); po 13 grudnia 1981 r. stanął na czele Tajnej Komisji Zakładowej, organizując m.in. pomoc dla represjonowanych; członek Confraterni Robotniczej w kościele Matki Bożej Królowej Polski w Krakowie-Bieńczycach (Arka Pana), św. Maksymiliana Marii Kolbego w Krakowie Mistrzejowicach i Matki Bożej Pocieszenia w Juszczynie k. Makowa Podhalańskiego. 14 kwietnia 1982 r. internowany w Ośrodku Odosobnienia w Załężu, a następnie w Kielcach-Piaskach i w Uhercach; zwolniony 1 października 1982 r.; pozostawał bez zatrudnienia do 1989 r.; za zorganizowanie strajku został 23 lutego 1983 r. skazany przez Sąd Rejonowy w Krakowie na 1 rok więzienia, w zawieszeniu na 2 lata. Od 1983 r. współorganizator i uczestnik mszy św. za Ojczyznę w kościele pw. Maksymiliana Marii Kolbego w Mistrzejowicach; w dn. 22 czerwca 1983 r. w okresie pielgrzymki Ojca Świętego w Krakowie został zatrzymany na 48 godzin; w l. 1984-1995 uczestnik marszów szlakiem I Kompanii Kadrowej Józefa Piłsudskiego; współorganizator pokojowych manifestacji, wielokrotnie zatrzymywany, skazywany na karę grzywny; w 1986 r. osadzony na trzy miesiące w areszcie; w dn. 3 maja 1987 r. został ciężko pobity podczas manifestacji na Wawelu; lider Ruchu Odwaga i Prawda im. ks. Jerzego Popiełuszki; w l. 1988-1989 rzecznik Niezależnych Organizacji Niepodległościowych Małopolski. W l. 1988-1990 zaangażowany w reaktywowanie struktur „Solidarności” w Małopolsce; od 12 września 1988 r. członek jawnego Regionalnego Komitetu Solidarności (do 1990 r.).

W 1990 r. członek Wojewódzkiej Komisji Weryfikacyjnej w Krakowie dla b. funkcjonariuszy SB, z której wystąpił po decyzji ministra spraw wewnętrznych K. Kozłowskiego o przywróceniu części funkcjonariuszy do służby w UOP; w 1990 r. był współorganizatorem postawienia Krzyża Katyńskiego w Krakowie przy kościele św. Idziego; w lutym 1990 r. współorganizator likwidacji Muzeum W. I. Lenina w Krakowie; współinicjator postawienia pomnika Ofiar Komunizmu na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie (1995). Działalność związkowa: KZ „S” w Polmozbycie Kraków: przewodniczący (1989-1995); delegat na WZD RM (1990-nadal); ZRM: członek (1990-1995), członek Prezydium (1990- 1995); delegat na KZD (1990-95,1998-nadal); Komisja Krajowa: członek (1990-nadal), członek Prezydium (1992-2010). Współautor programu NSZZ „Solidarność” na IV, VII, X, XV, XXI i XXV KZD. Zaangażowany w prace dotyczące kształtowania rynku pracy i pomocy bezrobotnym: w 1990 r. współzakładał a następnie współkierował Zespołem Roboczym KK ds. przeciwdziałania bezrobociu (do roku 2010); w l. 1990-1992 członek Wojewódzkiej Rady Zatrudnienia przy Państwowej Inspekcji Pracy w Krakowie; członek Naczelnej Rady Zatrudnienia (1992-2011) oraz członek Rady Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (1994-2002), uczestnik negocjacji prowadzących do powstania Funduszu; w l. 1998-2001 doradca prezesa Krajowego Urzędu Pracy w Warszawie; w 1998 r. członek Rady Programowej miesięcznika „Rynek Pracy”; członek Rady Krajowej Polsko-Amerykańskiego Programu Rozwoju Partnerstwa Lokalnego (2002- 2004); od 2003 r. członek Komitetu Monitorującego Sektorowy Program Operacyjny Rozwoju Zasobów Ludzkich 2004-2006, od 2004 r. członek Komitetu Monitorującego Narodowy Plan Rozwoju 2004-2006, a od 2007 r. członek Komitetu Koordynacyjnego Narodowych Strategicznych Ram Odniesienia 2007-2013. W 1992 r. uczestniczył w pracach nad powołaniem Towarzystwa Ubezpieczeń Wzajemnych Praca w Warszawie; współzałożyciel i członek Fundacji Solidarni Solidarnym w Krakowie, w l. 1994-1995 przewodniczący Rady Fundacji. Organizator i koordynator pomocy KK NSZZ „S” dla Czeczenii, a od 1995 r. członek Rady Programowej Czeczeńskiego Ośrodka Informacji w Krakowie. Autor publikacji w „Tygodniku Małopolskim” (1990-1995), „Tygodniku Solidarność” (1990-1997), „Biuletynie Informacyjnym KK NSZZ „S” (od 1992), piśmie „Rynek Pracy” (od 1998); współpracownik „Gazety Polskiej”, członek Związku Piłsudczyków (2012).

Odznaczony Medalem Zasłużony dla NSZZ Solidarność Regionu Małopolska (2002) i Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2006), Krzyżem Wolności i Solidarności (2016), Świadek Historii IPN.

Jacek Smagowicz zmarł 27 stycznia 2022 r. w Krakowie.

Cześć Jego Pamięci

Stowarzyszenie "Sieć Solidarności"