W dniu 29 września 2016 r. w Muzeum PRL-u w Nowej Hucie (dawne kino Światowid) o godz. 18.00 w ramach kolejnej już debaty nowohuckiej odbędzie się spotkanie z Mirosławem Chojeckim jednym z założycieli i aktywnych działaczy KOR. W tym roku obchodzimy 40 rocznicę utworzenia Komitety Obrony Robotników.

Komitet Obrony Robotników - organizacja opozycyjna działająca od września 1976, sprzeciwiająca się polityce władz PRL, niosąca pomoc osobom represjonowanym w wyniku wydarzeń Czerwca 1976, przede wszystkim w Radomiu i Ursusie, a także w Płocku.

Członkami-założycielami KOR byli: Jerzy Andrzejewski, Stanisław Barańczak, Ludwik Cohn, Jacek Kuroń, Edward Lipiński, Jan Józef Lipski, Antoni Macierewicz, Piotr Naimski, Antoni Pajdak, Józef Rybicki, Aniela Steinsbergowa, Adam Szczypiorski, ks. Jan Zieja i Wojciech Ziembiński.

29 września 1976 dołączyła do nich Halina Mikołajska. Kolejnymi członkami zostali Mirosław Chojecki (aktywny od początku akcji pomocy), Emil Morgiewicz, Wacław Zawadzki (wszyscy od października 1976), Bogdan Borusewicz i Józef Śreniowski (od listopada 1976), Wojciech Onyszkiewicz (aktywny od początku akcji pomocy), Anka Kowalska i Stefan Kaczorowski (od stycznia 1977), Adam Michnik (od kwietnia 1977), ks. Zbigniew Kamiński i Jan Kielanowski (od lipca 1977).

KOR sformułował swoje cele już w Apelu z 23 września 1976, a w formie rozszerzonej przedstawił je w marcu 1977. Były to amnestia dla skazanych za udział w demonstracjach w czerwcu 1976, przyjęcie osób represjonowanych do pracy, ujawnienie pełnych rozmiarów represji, ukaranie winnych naruszenia prawa wobec demonstrantów oraz powołanie komisji poselskiej ds. zbadania i publicznego ujawnienia wypadków łamania prawa przez organa władzy w związku z w/w wydarzeniami.

Działalność KOR-u obejmowała trzy zasadnicze płaszczyzny: pomoc finansową, pomoc prawną i lekarską oraz informowanie opinii publicznej o represjach. Łącznie udzielono pomocy co najmniej kilkuset rodzinom w Radomiu, Ursusie, Płocku, Grudziądzu, Gdańsku i Łodzi.

Działalność informacyjna związana była przede wszystkim z wydawaniem poza cenzurą "Komunikatu KOR" (od 29 września 1976 - pierwszy redaktor - A. Macierewicz, następnie od maja 1977 A. Kowalska) oraz "Biuletyn Informacyjny KOR" (także od września 1976 - w redakcji m.in. Seweryn Blumsztajn, Antoni Libera, Jan Lityński, Joanna Szczęsna, Janusz Przewłocki). Za wydawanie tych publikacji odpowiadał Mirosław Chojecki.

Początkowo władze PRL przyjęły wobec członków i współpracowników KOR taktykę działań nękających. Zdarzały się przypadki pobicia (m.in. Dorna, Chojeckiego), uniemożliwiano dojazd na rozprawy sądowe, dokonywano zwolnień z pracy (m.in. Macierewicza, Chojeckiego, Bieriezina, Celińskiego, Blumsztajna, Lityńskiego, Szczęsnej, Barańczaka, Bogutę, Fałkowskiego), Lipskiemu nie zatwierdzono habilitacji, wymierzano kary grzywny za "nielegalną zbiórkę pieniędzy" i zebranie członków w prywatnym mieszkaniu, stosowano zatrzymania na 48 godzin, a także "anonimowe" groźby (m.in. wobec Mikołajskiej). W maju 1977 aresztowano Chojeckiego, Kuronia, Lipskiego, Macierewicza, Michnika, Naimskiego, Ostrowskiego, Arkuszewskiego, Blumsztajna, Lityńskiego i Hannę Ostrowską z Radomia, a kilkudziesięciu współpracowników KOR zatrzymano na okresy do 48 godzin.

Zarówno w Polsce, jak i zagranicą aresztowania członków i współpracowników KOR spotkały się z licznymi protestami, które podpisali m.in. intelektualiści amerykańscy, niemieccy, francuscy, włoscy, szwajcarscy, a także brytyjscy i amerykańscy politycy.

Władze PRL nie zdecydowały w obliczu protestów na proces aresztowanych i w związku ze świętem 22 lipca ogłosiły amnestię, która objęła poza członkami KOR, także ostatnich uwięzionych robotników skazanych po czerwcu 1976. Wszyscy wyszli na wolność 23 lipca 1977 r. Tym samym pierwotny cel Komitetu został osiągnięty. W toku jego prac ujawniono jednak wiele przypadków niepraworządnych działań władz PRL, co skłoniło większość członków KOR-u do przekształcenia go 29 września 1977 w Komitet Samoobrony Społecznej KOR. [wg Wikipedii]